Mara’s Kerstavontuur

Mara de merel is uitgeput. Ze heeft de hele nacht gevlogen en moet eten en rusten. Het is oktober, dus er ze vindt al snel een struik vol heerlijke rode bessen. Pal naast de struik staat een prachtige kleine spar met dichte takken. Ze vindt een beschut droog plekje, vlakbij de stam. Vlak voor ze in slaap valt denkt ze nog: “Dit wordt mijn boom”.

De winter in Zweden is koud, kouder dan in Nederland en de merels die in Zweden en Noorwegen geboren zijn, trekken naar het warmere zuiden. Ze overwinteren in Engeland, Nederland, België en sommigen vliegen zelfs naar Spanje!

Mara blijft de hele herfst in het bos en in haar spar. Langzaam wordt het kouder en begin december wordt de hele wereld wit: het heeft gesneeuwd! Op een ochtend hoort ze blije stemmen en begint haar boom te schudden. Mara schrikt zich een ongeluk en drukt zich zo goed mogelijk tegen de stam aan. Haar boom wordt uitgegraven door mensen! Overal in het bosje zijn mensen bezig om bomen uit te graven. Zonder dat Mara het weet is ze in een Kerstboomgaard gaan wonen. Mara blijft stil zitten. De mensen leggen de boom op een grote wagen en rijden ermee weg. Zonder te weten dat een kleine bange merel meerijdt…

Doodsbenauwd zit Mara de merel tussen de takken. Ze durft niet te bewegen. Ze wordt met de boom meegenomen naar een warm huis. Daar wordt de boom in een grote pot geplaatst en in de huiskamer gezet. De mensen hangen er ballen en slingers in. Gelukkig is de bruine merel bijna onzichtbaar tussen de bruine takken; ze heeft een goede schutkleur. Dan laten de mensen de boom eindelijk met rust. Mara zit nog steeds helemaal verstopt tussen de takken.

Veel dieren hebben een schutkleur. Doordat ze een kleur hebben die veel in de natuur voorkomt, vallen ze minder op. Bij vogels zijn dat vaak de vrouwtjes, omdat zij meer op het nest zitten. Denk maar aan de bruine kleur van een vrouwtjeseend of -fazant. De mannetjes van deze vogelsoorten vallen juist op met felle kleuren!

In het huis woont een familie. De kinderen heten Mieke en Thomas en ook hebben ze een grote, vriendelijke kater die Kees heet. Kees is een beetje lui en had helemaal geen zin om muizen te jagen. Het liefst ligt hij op de bank te slapen.

Die nacht hoort Kees een zacht geritsel in de kerstboom. Hij tilt zijn kop op, kijkt, maar ziet niets. Toch was hij er zeker van dat hij iets had gehoord en blijft alert. Na een tijdje hoorde hij het geluid weer. Voorzichtig komt hij dichter bij de boom en ja hoor! Daar zit een merel! Een kleine, bruine merel met grote, donkere ogen.

Op eerste kerstdag komt de familie van Mieke en Thomas op bezoek. Er is ook een hond, Max, die meteen doorheeft dat er een dier in de Kerstboom zit! Hij begint te blaffen en om de boom heen te rennen. Mara maakt zich zo klein mogelijk.

Kees ziet dat Mara bang is. Snel springt hij tussen de hond en de kerstboom en geeft Max een tik op zijn neus. Max verdwijnt piepend onder de tafel. De mensen begrijpen niet wat er gebeurt, halen hun schouders op en gaan verder met eten en feesten. Kees blijft bij de kerstboom zitten tot Max en de andere gasten weg zijn. Als de mensen slapen haalt Kees een paar lekkere koekkruimels voor Mara. Ze eet ze helemaal op. Wat is Mara blij met een vriend als Kees!

Dan is de kerstvakantie voorbij. De kerstboom wordt afgetuigd en naar buiten gebracht. Ook nu verhuist Mara mee. Ze moet wennen aan de kou, maar al gauw geniet ze van de frisse buitenlucht en van de vrijheid. Ze heeft het vliegen gemist! De boom kreeg een mooi plekje in de tuin. Mara blijft de hele winter in de buurt van het huis en van Kees, maar als de dagen langer worden, is het tijd om te gaan. Het wordt voorjaar en tijd om terug te keren naar haar geboorteland. Ze neemt afscheid van Kees en belooft volgend najaar weer terug te komen. Na een lange reis is ze terug in haar eigen bos kan ze haar familie en vrienden een bijzonder kerstverhaal vertellen!

Interessante links

https://www.vogelbescherming.nl/beleefdelente/blog/lezen/de-geheimen-van-een-wereldreiziger